Senator Guy Swennen (sp.a) trekt de komende twee jaar ten strijde tegen oudervervreemding. Hij begint met twee wetsvoorstellen. "In België mag men het aantal kinderen dat één van de ouders niet meer wil zien, schatten op circa achtduizend. Vooral vaders zijn daar het slachtoffer van." Guy Swennen maakte na de verkiezingen zijn overstap van Kamer naar Senaat. In de Kamer maakte hij naam als de man die ons familierecht hervormt. In de Senaat gaat hij breder, maar blijft familierecht een prioriteit.Dat blijkt ook uit zijn eerste twee voorstellen waar hij vandaag mee uitpakt. De volgende maanden volgt nog veel meer.

Swennen maakte van de voorbije 'rustige' maanden in het parlement immers gebruik om zijn huiswerk grondig voor te bereiden. Oudervervreemding is de situatie waarbij één of meer kinderen n van de ouders 'ten onrechte' niet meer wil zien. Gewoonlijk bouwt die afkeer zich geleidelijk op, veelal onder psychische benvloeding van de andere ouder. Het kan uiteindelijk leiden tot ouderverstoting. De woorden 'ten onrechte' zijn niet zonder belang. Soms is het terecht dat een kind een van de ouders niet meer wil zien, bijvoorbeeld na familiaal geweld.

Onder de vorige legislatuur werden onder impuls van Swennen al wetten gestemd tegen oudervervreemding. Voorbeelden zijn de wet op het verblijfsco-ouderschap en nieuwe maatregelen om het omgangsrecht te doen naleven. Ze bleven niet zonder effect: in 2006 waren er al 20 procent minder inbreuken op het bezoekrecht dan in 2005. Toch blijft oudervervreemding een groot probleem.

Cijfers ontbreken, maar in Nederland ging het om 12.000 kinderen die n van hun ouders - 7.500 mannen en 500 vrouwen - niet meer willen zien. Swennen: "De sociologische situatie in België verschilt weinig van die in Nederland. Rekening houdend met de grootte van de landen, kan men in Belgi spreken van circa 8.000 kinderen die een van hun ouders absoluut niet meer willen zien." Wetsvoorstellen Guy Swennen maakt van de strijd tegen de oudervervreemding een speerpunt in zijn politieke actie. Dat wil hij doen met vragen, resoluties, symposia en alle andere middelen die hij als politicus voorhanden heeft. Hij begint dit offensief met twee wetsvoorstellen.

Het eerste wetsvoorstel zegt dat wanneer bij een scheiding een van de ouders het moeilijk heeft met het bezoekrecht voor de andere, er meteen een attitudeonderzoek moet komen. Dat moet aangeven hoe groot het probleem is of kan worden. Zo'n onderzoek moet er meteen komen na het eerste signaal dat er problemen zijn met het bezoekrecht of co-ouderschap. Door snel te handelen kan men psychische benvloeding en oudervervreemding voorkomen.

Met zijn tweede voorstel wil Swennen een omgangsbuddy invoeren, een door de rechter aangestelde persoon vanaf de eerste schending van het omgangsrecht. Hij moet er op het terrein voor zorgen dat de contacten tussen ouder en kind hersteld worden. Men kan een omgangsbuddy zien als een snuffelaar, bemiddelaar, motiveerder en waakhond, die zolang dat nodig is elke maand verslag uitbrengt bij de rechter maar voor het het overige door weinig formaliteiten is gebonden.

Bron: Het Belang van Limburg, 7 februari 2008